Station Meppel

Station Meppel  is onderdeel van De Collectie, tevens behoort het tot een reeks standaardstations. Op basis van de afspraken tussen NS en ProRail is op dit station een specifieke en een algemene cultuurhistorische waardestelling van toepassing. Lees onderstaand de algemene omschrijving van het station uit de publicatie De Collectie van 2008.

Van de serie standaardstations in vijf klassen van de Staatsspoorwegen uit de jaren zestig van de negentiende eeuw zijn de eerste en de tweede klasse nooit seriematig in productie gekomen. Dat betekent dat stations van de derde klasse de voornaamste standaard stations van de Staatsspoorwegen werden. Ze vormden de mijlpalen langs de staatslijnen in het noorden en zuiden van het land en werden gebouwd in plaatsen als Leeuwarden, Harlingen, Winschoten, Steenwijk, Eindhoven, Tilburg, Alkmaar en Den Helder. De stations bestaan uit een iets naar voren uitstekend hoofdgebouw van twee verdiepingen met vijf vensterassen en twee korte zijvleugels. Het hoofdgebouw met de stationsburelen kon door vijf naast elkaar gelegen deuren worden betreden. In de zijvleugels waren de wachtkamers voor passagiers van de eerste en tweede klasse aan één zijde en voor de derde klasse aan de andere zijde. De stations hadden op beide uiteinden lage kopgebouwtjes met berging en toiletten.

Nadat de eerste serie stations van de derde klasse gebouwd was, paste Van Brederode het standaardontwerp aan. De verandering aan het uiterlijk van de stations was drastisch: de rondbogenstijl in de ramen verdween, de deuren en de daklijst kregen een classicistische uitwerking. Van Brederode voegde pilasters en een fronton met uurwerk toe en voorzag de zijvleugels van hogere schuine daken. De toiletgebouwen werden als losse paviljoens aan de uiteinden van het station gebouwd, wel voorzien van een doorlopende muur aan de buitenkant. Deze verbeterde en aan de veranderende smaak aangepaste versie van het derdeklassestation werd gerealiseerd in Meppel, Hengelo en Enschede. De laatste twee stations bestaan niet meer, maar Meppel bleef goed bewaard en onderging nauwelijks wijzigingen aan de buitenkant. Mede dankzij een restauratie in de jaren tachtig door architect P.A.M. Kilsdonk is het station een belangrijke getuige voor de ontwikkeling van de grote standaardstations van de Staatsspoorwegen.