Landschap met mensen en treinStation Helmond

In 1987 werd het uit 1864 stammende station van Helmond vervangen. Paul Corbey, de architect, vroeg aan Hans Truijen een werk voor het nieuwe station te maken. Het werd een glas-in-loodraam dat hoog in de stationshal, boven de doorgang naar de perrons, werd aangebracht.
In 2013 kreeg Helmond wederom een nieuw station, nu naar ontwerp van architect Paul van der Ree. Het raam van Truijen kreeg een nieuwe plek in de wachtruimte van het nieuwe stationsgebouw.

Het werk is opgebouwd uit felle kleuren en heeft de naïviteit van een kindertekening. We zien fleurige bloemen, een vlinder en een vogel. De zon heeft een gezicht. Het ontbreken van perspectief versterkt het ‘naïeve’ karakter. Verder is een kerk afgebeeld en een dorp, spoorrails, een wuivende hand, treinen en een tiental mensfiguren die in een trein zitten, elkaar ontmoeten of afscheid nemen. In de kleurrijke compositie zijn veel details te ontdekken. De contouren en de kleuren van de onderdelen bepalen de figuren.

Oorspronkelijk presenteerden de ramen zich als één voorstelling. In de huidige situatie is het werk opgedeeld. De vier delen worden van elkaar gescheiden door brede houtlatten. Het raam is op ooghoogte bevestigd in een wand tussen de wachtruimte en een logistieke ruimte. Daar zit het achter een beschermende laag glas. Doordat in de huidige situatie geen daglicht door de glas-in-loodramen valt, zijn de oorspronkelijke sprekende kleuren moeilijk te onderscheiden.

Het raam werd gemaakt in het kader van de percentageregeling van de Nederlandse Spoorwegen. Het werk is uitgevoerd door Atelier Joëlle d’Alsace in Neerharen (België) met wie Truijen een jaar eerder een groot glas-in-loodraam voor station Heerlen maakte. Dit werk, Reis en aankomst in de stad, is bij de sloop van het stationsgebouw verwijderd en ligt opgeslagen bij het Atelier.

Hans Truijen

Hans Truijen (1928-2005) behaalde cum laude zijn diploma aan de Jan van Eijck Academie te Maastricht. Hij kreeg daar schilderles van Thé Lau. De vlakglaskunst leerde hij van Jos ten Horn. Truijen werkte als schilder en als mozaïek- en glaskunstenaar. Hoewel zijn werk meer onafhankelijkheid en eigentijdsheid uitstraalt, kan het gerekend worden tot de traditionele monumentale kunst zoals deze in de wederopbouw architectuur door heel Nederland werd toegepast.
Truijen maakte in 1978 de wandschildering in de Catharinakapel van Oude-Lemiers: een opvallend modern en kleurrijk werk in het 12e-eeuwse gebouw, dat het scheppingsverhaal in Cobra-achtige stijl verbeeldt. In 1968 en 1971 maakte hij glas-in-loodramen met pop-art invloeden voor een klooster in Heerlen en een kerk in Maastricht. In beide gevallen combineerde hij zeefdrukkunst en glaskunst en verbond hij de 20e-eeuwse actualiteit met Bijbelse verhalen. Het werk van Truijen maakt deel uit van de collecties van het Bonnefantenmuseum in Maastricht en het Gemeentemuseum van Roermond.

Bronnen

www.hanstruijen.nl, geraadpleegd op 14 augustus 2018.
W. van Leeuwen en H. Romers, Een spoor van verbeelding. 150 jaar monumentale kunst en decoratie aan Nederlandse stationsgebouwen, 1988, pp. 70, 72.
A. den Boer, J. Klink, Glaskunst in Nederlandse stations, Spoorbeeld-essay, 2014.